Z3yN3b!m
Z3yN3b!m
Seni Sensiz Yaşamak
Ne Kadar Zor Bilemezsin.
Aslında Her An Benimlesin,
Hep Zihnimdesin Aslında Sen.
Seni okadar çok seviyorumki...
Yanimda olsan Tahammül edemezsin.
Artik Nolur Inan Bana Zeynebim.
Sen olmadan ben hiçim.
Sensizligin bu kadar koyacagıni bilmezdim,
Hic bukadar uzak degildin bana,
Ama aklimdan ne sen cikiyorsun,
Nede beni unutacagin.
Aşk Yazdırırmıs insana
Ve bende yazıyorum sana
sensiz geçirdiğim dakikaları
sen gittin ve ben bittim
içmek istiyorum ama tövbeliyim,
ölmek istiyorum ama korkuyorum,
sana sarılmak istiyorum ama sen yoksun,
yoksun işte uzaksın artık bana.
varlığınla yokluğuna mahkum ettin beni,
ne senden geçerim nede sigaramdan.
ne senden başka birini bulurum,
nede seni unuturum...
seni çok seviyorum zeynebim,
hayatımın tek anlamı,
yıldızlar kadar parlaksın ama,
bir o kadarda uzaksın bana.
...Seni Çok Seven Serserin Kadir...
ZAAFLAR
Senin hiç yoktu
Benimse vardı bir tane,
Seviyordum.
ZAMAN
ah zamanın sonsuzluğunu anlamıyanlar,
her saniyenin tarih oluşundaki korkuyu,
yanlızlığımı kadere yorarlar oysa gülünç yanlızlığımın zanlısıdır zaman.
sana gelişimin ilk adımıdır.
ve her saniyesi noktası konmamış
sevdaların direğidir
ZAFER TÜRKÜSÜ
Yaşamaz ölümü göze almayan,
Zafer göz yummadan koşana gider.
Bayrağa kanının alı çalmayanın,
Gözyaşı boşana boşana gider.
Kazanmak istersen sen de zaferi,
Gürleyen sesinle doldur gökleri.
Zafer dedikleri kahraman peri,
Susandan kaçar da coşana gider.
Bu yolda herkes bir, ey delikanlı!
Diriler şerefli, ölüler şanlı.
Yurt için dövüşen başı dumanlı,
Her zaman bu şandan, o şana gider...
ZAMANI GELDİ
Usandım yapmacık tüm sözlerinden,
Bu aşkı bitirme zamanı geldi,
Her şeyi anladım kem gözlerinden,
Noktayı koymanın zamanı geldi.
Adını unutur bir daha anmam,
Sevgilim diyecek kimseye kanmam,
Ardından boş yere üzülüp yanmam,
Gerçeğe dönmenin zamanı geldi.
İstemem seni ben, yalnızlık yeter,
Seninle yaşamak zulümden beter,
Son sözüm aşkımız burada biter,
Elveda demenin zamanı geldi.
zamansallık
zamansallık
Kendi boşluğunu arıyordu şair
Asi satırlarda beliriyor yüzü hiçliğinin
Şiirleri dar ağacında sıralanıyorken
Çoktan hüküm giymişti terkedilmişliği
Kendi hiçliğini arıyordu şair
Düşleri ilintisiz kalıyordu yokluğuyla
Yok saymak gerekiyordu alın yazısını
Buzlu beyinler buğulanırken
Zaman Geçiyor...
Nefes almak bile zor geliyor bazen insana.
İhtiyacın olduğunda kimse kalmıyor etrafında.
Pembe arkadaşlıklar yok oluyor karanlıkta.
Acı çekmeye de alışıyorsun zamanla...
Bir süre sonra anlıyorsun çocuk olmadığını.
Kaldırabiliyorsun artık yüreğinin ağırlığını.
Geçmişin katili olup, yeni umutlar doğurmayı,
Öğreniyorsun zamanla,hayat olgunlaştırıyor insanı.
Kötü anları çabuk atlatıp gözyaşını silmeyi,
Zor da olsa, sorumluluk üstlenmeyi,
Karanlıkta dışarı çıkıp yağmurda yürümeyi,
Seviyorsun zamanla, daha çok istiyorsun büyümeyi.
Zaman geçiyor, arıyorsun içindeki saflığı...
Yalnızlık acı veriyor, kalbinde yaşanmayanların pişmanlığı,
Eskiye dönüp sahip olduğun masum inancını,
Kazanmayı arzuluyorsun, sıfırlıyorsun hayatını...
Zambak
"Ve acubeler güpegündüz kör gözlü."
Zambak yenen bir ova burası
Zambaklar ıslak, çıtırdak
Çiğ damlası henüz pişti
Ve ne? Ben bu kadar veled
Hırpani misin, yoksa hırpalaşma
Haşur huşur bu sesler yiten
Biten havada kuşlar konmaz
Konmaz gelmek beklemek demek
Kon yakama minik serçe kuşu
Kon ki kontiki kikiriki
Sen ki benden büyüksün
En büyük bizimdir
"Bu karanlık özgür bakışlar."
