HABER

Akşamla bak yine gül rengi buhurdan

Bin bir hülyaya açık penceremin camında.

Sükut örüp bu sıcak sonbahar akşamında

Bir alem doğdu yine giden günün ardından.

Sardı o her akşamki sessizlik yokuşları,

Bir alem doğdu yine giden günle beraber;

Geldi medar ellerinden beklediğim haber

"Başcıvıltıya canevimin kuşları."

Gördüm giden günün ardından sulara dalan

Gözlerin yeni bir dünyaya açıldığını,

Bir ustuva alemine yaklaşıldığını,

Bu akşam kuşlarının ufuktan koptuğu an.

Kuruldu bir alem hergünkü dünyamdan uzak,

Kaybolduğum düşünceye ve kendime yakın.

Kuşlar.. dizi dizi kuşlar.. kuşlar akın akın..

Rüyam benden bu akşam ve ben rüyamdan uzak...

Hadi Bir Karanfil Koyalım

hadi bir karanfil koyalım vurulduğumuz yere

ya da bir mum yakalım

oysa, bir ağaç bile değilsiniz soluk alan

yitikler ortasında

bin bin filan çoğalınmaz artık

o masal o, sizin dediğiniz

binde biri gelselerdi geriye

yeniden doğsalardı dediğiniz gibi

kurtulmuştunuz...

kim yitirdi siz buldunuz

bırakın onları şimdi

gelin önce, bir karanfil koyalım vurulduğumuz yere

sonra bırakalım

binler... milyonlar... milyarlar koysun...

ve halka alabildiğine genişlesin... genişlesin...

yürekler bırakalım karanfillerle

inançlar bırakalım... azimler... yeminler...

hadi gelin,

hadi bir karanfil koyalım vurulduğumuz yere

sonra sokulalım birbirimize daha bir

sıklaşsın saflarımız

çözülen, ödün veren yıllardır...

ezgiler söyleyelim bir yandan

'ankara'nın taşına bak...'

aydınlık sabahların türküsü olsun

aydınlık yarınların...

önce biz söyleyelim

sonra yavaş yavaş herkes söylesin

sonra, yer gök inlesin.. sonra, yer gök dinlesin...

sonra, tüm ulusça söyleyelim, verip el ele

ama önce, gelin

gelin, bir karanfil koyalım vurulduğumuz yere...

HADİSENE

Bir kıyımız mı kaldı bu şehirde onuda batır hadi

Çiçeğimizi yol, rüzgarımızı bur, suyumuzu acıt

Gökyüzümüz mü hani nerede? Sahi nerde bizim gökyüzümüz

hani lokman bulutlarımızda güvercin lekelerimiz?

Gözümüzü körelt hadi içimiz börtsün ellerimizi yırt

Bak ıslağımızda kurudu,kurumuz yamyaş

Sanki bönüz,sanki debelenen sıpayız çayırda

Yeşili hiç görmemiş,hiç şenlik görmemiş

Ko yarın sabah ortalık da ışımayıversin

Ko buluşmayalım şu kuytu haziranda

O salı gecesi hiç sevişmeyelim mi?peki

Sevişmeyelim

Ne çıkar?

Ne mi çıkar!!!!!

HADDEDEN GEÇMİŞ NEZAKET

Haddeden geçmiş nezâket yâl ü bâl olmuş sana

Mey süzülmüş şîşeden ruhsar-ı âl olmuş sana

Bûy-i gül taktîr olunmuş nâzın işlenmiş ucu

Biri olmuş hoy birisi dest-mâl olmuş sana

Sihr ü efsûn ile dolmuşdur derûnun ey kalem

Zülfü Hârut’un demek mümkin ki nâl olmuş sana

Şöyle gird olmuş Firengistân birikmiş bir yere

Sonra gelmiş gûşe-i ebrûda hâl olmuş sana

Ol büt-i tersâ sana mey nûş eder misin demiş

El-amân ey dil ne müşkil-ter suâl olmuş sana

Sen ne câmın mestisin âyâ kimin hayrânısın

Kendin aldırdın gönül n’oldun ne hal olmuş sana

Leblerin mecrûh olur dendân-ı sîn-i bûseden

Lâ’lin öptürmek bu hâletle muhâl olmuş sana

Yok bu şehr içre senin vasfettiğin dilber Nedîm

Bir perî-sûret görünmüş bir hayâl olmuş sana

HALA SEVİYOR MUSUN?

O günlerimizi çabuk unutamazsın..

Yaşadıklarımızı bir yere atamazsın..

Deli gibi sevdik birbirimizi..

Bana bunları bir daha yaşatamazsın!

Neden bakışıyoruz ki seninle?

Gereksiz,anlamsız..

Bana bu kadar ihanet etmişken,

Birleşmemiz imkansız..!

Neden konuşuyorsun benim hakkımda?

Unutamadın mı beni..

Ben seni seviyorum hala..

Sen seviyor musun beni??

Söyle, hala seviyor musun?

Yoksa bir kalemle silip atıyor musun?

Unutamasın beni..

Biz ayrılamayız,anlamıyor musun..!?

HALK OĞUL, SANAT OĞUL

Bülent Özcan’a.

Yitip giden sevdaları

Arar mısın bulur musun

Bir lokma ekmek için

İbadet eder gibi çalışan

Gecesi gündüzüne

Gerçeği düşüne karışan

Halkımın oğlu Bülent

Benim de oğlum olur musun

Hane

Eski hane,eşyası boşaltılmış barhane;

Şimdi mektep salhane,işyeri kumarhane...

HANGİ YÜZLE

Beş yıl oldu kandırıp gideli